De Grenzeloze Generatie der Yupperige Muiderbergers

De Volkskrant van woensdag 2 december 2009, pagina drie, binnenland, links onderaan. Daar staat het. “Jongeren geboren na 1986 zijn volgens het boek De Grenzeloze Generatie narcistisch, materialistisch en niet betrokken. Met dank aan hun ouders, die te weinig grenzen stellen.”

Drie punten:
1. Ik voel me aangesproken; de jongeren uit 1986 zijn eigenlijk precies hetzelfde als de jongeren uit 1987, 88, 89 etc. Ik hoor daar dus bij.
2. Ik ben het volledig oneens met die eerste zin. Jongeren zijn helemaal niet grenzeloos geworden!
3. Ik ben het volledig eens met die laatste zin: de jongeren die wel grenzeloos zijn (er zitten altijd een paar van die grensoverschrijders tussen), moeten eens goed met hun ouders om de tafel gaan. Bij hen ging het namelijk fout.

Ik werd dan ook pissig toen ik het zoveelste over-een-kam-bericht las over mijn generatie. Het is een beetje zoals wij Nederlanders de Turkse en Marokkaanse immigranten (of: Nieuwe Nederlanders zoals ze tegenwoordig genoemd moeten worden) ‘be-generaliseren’. Gaan een paar immigranten in de fout, dan gaan ze allemaal in de fout. Zijn een aantal tieners en twintigers egoïstisch, dan zijn we het allemaal. Dat wordt dan een heel eenzaam bestaan, als we gezellig met z’n allen niet met z’n allen bezig zijn. Maar de meeste mensen die ik ken, zijn betrokken, meelevend en attent. Altruïstisch, niet hedonistisch.

Ik geef toe, ook in ‘mijn’ generatie zitten een aantal rotte appels. Iedereen kent er wel een paar. Over deze jongeren gaat mijn derde punt. Zodra een nieuwsartikel de teloorgang van de normen- en waarden van de jongste generatie bespreekt, zien veel mensen gelijk die groep jongens en meiden op de hoek van de straat, sigaretje in de mondhoek en gore taal uitslaand. Maar waarom is de jeugd toch altijd de boosdoener? Waarom is het altijd ‘die jeugd van tegenwoordig’? Ik kan je zeggen, waar we echt voor moeten vrezen, is egoïsme en hedonisme bij de ouders van de jongeren van mijn generatie. En dan vooral de ouders die zich tot de bovenlaag van de bevolking mogen rekenen en zich daar ook naar gedragen.

Muiderberg, het dorp waar ik opgroeide, was ooit het fantasiedorpje van elk gezin. Een straatbarbeque op het strand, zeilen op het IJsselmeer, veel groen en op een half uur afstand ligt Amsterdam. Er heerste een echt ons-kent-ons gevoel. Ik groeide op, verhuisde naar Groningen en kwam af en toe nog eens thuis. En toen sloeg de bom in.. Mijn dorp was volledig verkracht door de toestromende Yuppenorganisatie. Laten we ze Nieuwe Muiderbergers noemen, dat zou minister Van der Laan leuk vinden. Gevolgen? Dikke BMW’s, Mercedessen en PC-Hooft trucks vullen niet alleen de parkeerplaatsen van de eigenaren, maar ook van de buren, de buren daarnaast en de mensen aan het eind van de straat. Want nee, een auto is niet genoeg, het moeten er minstens drie zijn. Eigenlijk om de buurtjes naar de kroon te steken, ook al kan het de buurtjes geen ene fuck schelen hoeveel prestigesymbolen je voor je huis hebt staan. Maar er is tegenwoordig vooral geen ons-kent-ons gevoel meer. Waar iedereen, bekenden en onbekenden, elkaar voorheen altijd gedag zei, wordt nu de neus in de lucht gestoken en stram doorgelopen.

Het Gooi heeft haar intreden gedaan in Muiderberg. En daarmee egoïsme. Daar zitten de Burberry en Ralph Lauren kloontjes op het terras van de strandtent waar ik mijn eerste bijbaantje had. Ze schreeuwen net zo lang en hard totdat zij aan de beurt zijn. De eveneens in Ralph Lauren-kleding gestoken kindertjes van de Ralph Lauren kloontjes rennen schreeuwend en ongecontroleerd over het terras. Of die kakvrouw met haar kakkleertjes en haar opgespoten lipjes die voordringt in de rij van de supermarkt. “Halloooo, kassa biiiiiiiiiiijjj!!!”, schreeuwt ze ongegeneerd door de lokale Spar. Zolang zij maar snel geholpen wordt.

En dat is mijn punt. Het beeld van de yuppenouders die leven voor zichzelf, wordt onmiddellijk geprojecteerd op de kinderen. De Grenzeloze Generatie leert de eigen kinderen Grenzeloos te zijn. Het idee dat kinderen alles maar moeten kunnen en doen, is centraal komen te staan. Vrij opvoeden is de norm geworden. En ja, dan gaat het inderdaad fout met deze laag van ‘mijn’ generatie.

Een voor mij tot nog toe onbekende (maar zeer gewaardeerde) Muiderberger besloot in te grijpen. Met een fles spa in de hand staat hij achter een Nieuwe Muiderberger in de rij bij de kassa. De vrouw in kwestie – Yupje - is het type dat nog nooit een uurtje heeft gewerkt, omdat de mannen in haar leven het allemaal al voor elkaar hebben. Pappie is directeur bij die ene grote bank, manlief heeft via zijn corpsmaatjes een goed betaalde baan bij dat ene kantoor. Yupje heeft haar zoontje ook mee uit winkelen genomen. Het kindje mag een klein karretje duwen. Bij de kassa aangekomen, begint het afstammelingetje van man en vrouw Yup te dreinen: het winkelwagentje botst continue tegen de schenen van de persoon voor hem. De meneer in kwestie draait zich om: “Mevrouw, kunt u uw zoontje misschien even bij u houden?” Yupje kijkt de meneer verbaasd aan: “Maar meneer! We leven toch in een vrij land? Ik voed mijn kind dan ook vrij op!” Yupje kijkt tevreden en legt haar spullen op de band. De zeergewaardeerde Muiderberger met de fles spa komt in actie. Razendsnel draait hij de dop van de fles en giet de volledige inhoud over Yupje’s hoofd. Zij draait zich verbijsterd om. Zeergewaardeerde Muiderberger: “Ja. We leven toch in een vrij land?!”

Uit angst voor de Grenzeloze Generatie der Yuppen ga ik binnenkort maar eens de PVV-M oprichten: Partij Voor de Vrijheid van Muiderberg. Zeergewaardeerde Muiderberger wordt mijn partijaanvoerder. En dan laat ik alle Nieuwe Muiderbergers uitzetten. Ik zal laten zien dat ik heel goed weet wat grenzen zijn…