Lama

Een borrel met vijftig vrouwen in een onbekend kroegje in Groningen. Ik sta bij de pooltafel te praten met een van de 49 vrouwen. Dit is de eerste keer dat ik haar spreek, dus het gaat vooral over basisdingen: over mijn studie Journalistiek bijvoorbeeld. Ook zij is geïnteresseerd in deze opleiding. Dat maakt het voor mij altijd een topgesprek.

Naast mij op de pooltafel staat een enorme bak met chips en daar bovenop zoute stokjes. Je kent ze wel. Vroeger at ik altijd eerst de zoute stukjes voordat ik aan de stokjes zelf begon. Ik heb een aantal biertjes gedronken, dus krijg ik zin in zout. Ik pak een stokje. Om beschaafd over te komen, knabbel ik het stokje op een normale manier op. Ik praat verder.

Plots begint het meisje voor me wild in haar oog te wrijven. “Joh, heb je zo’n last van je lenzen?” vraag ik haar. Ik weet niet waarom ik per se vind dat zij lenzen heeft en nog beter, waarom ze precies die avond last heeft van haar lenzen, maar voor mij is 1 en 1: 2. Wrijven in de ogen = lensproblemen. “Uh nee”, zegt ze in volle eerlijkheid, “je spuugde in mijn oog.” Alsof dat niet gênant genoeg is, wijdt ze ook nog uit over de toedracht van mijn lamagedrag. “Het was vast een stukje chips.” Ik wil nog zeggen: ‘volgensmij was het een zout stokje’, maar ik wil het moment niet verergeren. Dus loop ik weg, pak onderweg nog een hand zoute stokjes en ga alleen in de hoek staan. Vanaf nu is de lama een solodier.